[พากย์เสียง] พวกเขาเรียกมันว่าความยุติธรรม

ตอนที่ฉันกลับมาอยู่กับครอบครัวคอสเตลโลในฐานะลูกสาวที่พลัดพรากกันไปนาน ฉันสวมเสื้อผ้าเก่าที่พี่สาวบุญธรรมไม่ใช้แล้ว ส่วนคนขับรถของที่บ้านก็มารับแค่เธอคนเดียว ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังรู้สึกผิดต่อลูกสาวที่เลี้ยงดูมาแทนฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้น เมื่อรัฐบาลเปิดตัว “ระบบเท่าเทียม” พวกเขาก็ลงทะเบียนเข้าร่วมระบบทันที ก่อนที่ฉันจะทันตั้งตัวเสียอีก พ่อถอนหายใจอย่างโล่งอก “เมื่อมีระบบคอยบังคับให้ทุกอย่างเท่าเทียมกัน บริตทานีก็จะไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป” แม่จับมือฉัน น้ำเสียงของเธอเด็ดขาดจนไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “เธอกลับมาบ้านแล้วแย่งทุกอย่างที่เคยเป็นของบริตทานีไป แบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับบริตทานี” พี่ชายไม่คิดจะปิดบังความดูถูกที่มีต่อฉันแม้แต่น้อย “ฉันยอมรับน้องสาวแค่คนเดียว เธอได้มากเกินกว่าที่สมควรจะได้อยู่แล้ว อย่าคิดได้คืบจะเอาศอก” ฉันกินอาหารเหลือ ขณะที่เธอมีเชฟส่วนตัวคอยทำอาหารให้ ฉันต้องทนร้อนอบอ้าวอยู่ในห้องแคบๆ ที่แทบไม่ต่างจากห้องเก็บของ ขณะที่เธอนอนอยู่ในห้องชุดที่ออกแบบขึ้นเพื่อเธอโดยเฉพาะ ฉันแทบหลุดหัวเราะออกมา เพราะทันทีที่ระบบเริ่มทำงานจริง คนที่รับไม่ไหวจนพังกันไปทีละคน กลับเป็นพวกเขาเอง